De 14 kilometer van de Johan Cruyff Run

Johan Cruijff zou afgelopen dinsdag 70 jaar zijn geworden. Daarom staat er een speciale loop op het programma. Een route van 14 kilometer van het Olympisch Stadion via Betondorp naar de Arena.

De run is een speciale loop om Johan Cruijff te eren, georganiseerd door Le Champion, Losse Veter en de Johan Cruyff Foundation. De route leidt de lopers langs speciale plekken voor Cruijff. Allereerst het Olympisch Stadion, daarna via de Amstel naar Betondorp waar Cruijff opgroeide en zijn ouders een groentewinkel hadden. De finish was in de Amsterdam Arena. Correctie: vlak voor de start horen wij dat het stadion de Johan Cruijff Arena gaat heten. Als ultiem eerbetoon.

De loop
Veel mensen willen Cruijff op deze manier eren. Het is dan ook erg druk. Zo’n 6500 mensen doen mee. Dat maakt het natuurlijk ontzettend gezellig. Maar voor mij is de drukte geen goed gegeven. Echt snelheid maken is niet mogelijk de eerste paar kilometer. Een PR zit er dus niet in, al ben ik over de eindtijd van net onder de 1.08 tevreden.

De route is ontzettend leuk. Starten bij het Olympisch Stadion heeft als Ajaxfan natuurlijk iets speciaals. Daarna lopen we onder meer langs de redactie van Audax, waar ik voor Aktueel gewerkt heb. Bij het huis waar Cruijff woonde, is het ontzettend druk. Er staat veel publiek en er hangt een goede sfeer. Verder is de klim naar de Arena een hoogtepunt van deze loop. Via De Passage beginnen we eerst aan een klim naar boven. De Arena zien we dan al liggen. Dan lopen we de Arena driekwart rond via het parkeerdek om daarna in de gracht uit te komen. Een half rondje veld moet afgelegd worden om uiteindelijk over de finish te komen.

Daar is het tijd om wat foto’s te maken. Want wat is het tof om te eindigen op het veld van de Arena. En ook leuk: Johnny Heitinga komt vlak na mij binnen. En hij wil best op de foto.

In de Johan Cruijff Arena. Met shirt en medaille.

De loop zelf is dus ontzettend leuk. Het is mooi om dit deel van Amsterdam een keer lopend mee te maken.

De organisatie voor de loop
Maar- die hoorde je vast al aankomen – de organisatie liet nogal te wensen over. Ik loop mee met het bedrijfsteam van Marionne. Wij hebben afgesproken op het plein naast het Olympisch Stadion – waar vroeger het beroemde FEBO-huisje stond – om gezamenlijk ons shirt op te halen. Dat moet op de sintelbaan in het stadion zelf. Maar, in een rechte lijn naar het stadion lopen, blijkt geen optie. Gevolg: het uur dat wij van tevoren aanwezig zijn, blijkt veel te kort.

Bij ons shirt zit een rugzak, die moet ingeleverd worden bij een van de twee vrachtwagens die op het plein staat waar wij eerst hadden afgesproken. Maar ook nu moeten we eerst om het halve stadion lopen om daar te komen. De uiterste inlevertijd van 19.55 uur halen wij ook niet. We zijn blij dat we om 20.10 uur onze spullen hebben afgegeven om nog snel naar het toilet te kunnen. Het startschot om, 20.14 uur heb ik dan ook niet echt meegemaakt. Bijna een half uur later kunnen wij over de start en gaat het leuke gedeelte dus beginnen.

Voor de start moesten de shirtjes worden opgehaald in het Olympisch Stadion.

Ook het Olympisch Stadion was ‘ver-Cruijfft’.

De organisatie na de loop
Na afloop is er echter ook wat aan te merken op de organisatie. Te beginnen in het stadion. Via de tribunes moeten de lopers naar buiten. Maar in plaats van deze stroom mensen te verdelen, sturen de stewards iedereen naar de laatste uitgang. Gevolg: een opstopping terwijl de andere uitgangen wel doorlopen.

De drukte na de finish.

De Arena loopt leeg via de tribunes.

Buiten staan de twee vrachtwagens met rugtassen vol ingeleverde kleding. Van de Marathon van Amsterdam en de Dam tot Damloop ben ik gewend dat er een lange straat is waar je je kleding rustig op kan halen. Dat blijkt hier niet het geval. Alle tassen staan op van die rolcontainers. En jammer genoeg: allemaal dicht op elkaar. Het is druk en het uitdelen gaat niet snel genoeg. Een paar lopers is het zat en trekken de hekken op. Wat volgt is chaos. Iedereen gaat zijn eigen tas zoeken in de containers. En na een half uur liggen er overal rugtassen, losse schoenen en verdwaalde jassen. De tassen liggen niet meer gesorteerd op nummer en ik ben ook blij dat ik na driekwartier met de zaklamp van mijn iPhone op mijn eigen nummer schijn. Ik heb – als laatste van het bedrijfsteam – mijn spullen.

De run is dus ontzettend leuk geweest. De route is prachtig. De sfeer is goed. Maar de organisatie geeft het toch een rare bijsmaak. Maar ach: het is de eerste keer dat deze loop zo massaal wordt gelopen. Volgend jaar is het vast beter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.