2013 was geen sportjaar

De NOS zond zondagavond het Sportjaaroverzicht uit. Daarin kwamen verschillende successen van de afgelopen 12 maanden voorbij. De super Tour van Bauke Mollema, de perfect uitgevoerde Gaylord II van Epke Zonderland en het wereldjaar van een zo goed als blessurevrije Arjen Robben. Toch was 2013 voor mij geen sportjaar. Hoe dat komt? Doping.

In 2013 ging namelijk de beerput open. Niemand minder dan Grote Beer Lance Armstrong besloot, nou ja: hij werd eigenlijk gedwongen, schoon schip te maken en bekende doping te hebben gebruikt. Vele renners volgden, waaronder Michael Boogerd.

Sindsdien staat elke sportprestatie onder druk. Want wie zegt dat iets clean is gebeurd? Moeten we een rasatleet als Usain Bolt nog wel geloven? En wie weet eigenlijk zeker dat Chris Froome schoon naar Parijs fietste? Zouden Lionel Messi en Andy Murray eigenlijk met of zonder prestatieverhogende middelen prijzen hebben gepakt?

Op deze één na laatste dag van het jaar wordt mijn twijfel wel heel duidelijk. Een marathonschaatser overlijdt op 27-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Doping denk ik meteen. Want kreeg Riccardo Riccò ook geen problemen na een verkeerde transfusie? Een alinea verder kreeg ik het verlossende antwoord: de schaatser had al jaren last van zijn orgaan.

Ik schaam mij voor mijn te snelle conclusie. Maar mijn gedachtegang is een gevolg van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden. Mijn geloof is weg. Nee. 2013 was voor mij geen sportjaar. Eens kijken of 2014 verandering kan brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.