Alpenkriebels

Vandaag staat hij op het program van de Tour de France: de rit naar het bergplaatsje Alpe d’Huez. En ik moet bekennen: sinds mijn eigen rit in juni doet het mij best wel wat. De berg heeft voor mij een soort van mythische waarde gekregen. Werken doe ik dan ook niet, ik heb een middag vrij, om aan de buis gekluisterd te zitten.

alpje

Want dat is wat ik ga doen. Ik zal op het punten van mijn stoel zitten wanneer Voeckler en kornuiten de weg naar Bourg d’Oissans opdraaien. Het zweet zal in mijn handen staan, wanneer ze beginnen aan bocht nummer 21. En tot slot zal ik opspringen wanneer de winnaar aanzet op de laatste valsplatte kilometers.

Het zal jeuken, het zal kriebelen. Want geloof mij: wanneer je die Alp eenmaal bestegen heeft, wil je niets anders meer. Mijn ritje om de Haarlemmermeer zie ik als saai, zonder uitdaging. Ik mis de harde stijgingspercentages, de sneeuw die naar beneden dwarrelt, het afdalen met meer dan 70 per uur. En dan heb ik het nog niet eens over het afzien gehad.

Alpenkriebels.
Met vlinders in de buik kijken naar een col.
Wachtend op het moment dat je zelf weer mag.
Ik hoop snel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.