Andere Koers: Haakse bocht

De oude rot Cadel Evans wist begin deze week de slotetappe in de Ronde van Utah te winnen. De geslepen vos wist met wat miraculeuze stuurmanskunsten Wilco Kelderman te verslaan. De basis voor zijn overwinning legde de Australiër in de haakse bocht vlak voor de meet. En dat deed mij terugdenken aan een legendarische ronde in 1953.

De Australiër Evans was nog niet geboren. Kelderman ook niet, sterker nog: zelfs zijn ouders moesten nog ter wereld komen. Een gemiste kans. De beslissing in de Ronde van Oude Ade viel namelijk ook in een bocht vlak voor de finish. De ronde was dat jaar, eigenlijk vrij traditioneel, van start gegaan in Vrouwenakker.

Topfavoriet was Alphenaar Joep de Wilde, alias Wildvuur: omdat hij het peloton met splijtende demarrages in rook kon doen opgaan. Hij koerste voor de Kruidenierswaren van Ome Piet-ploeg. De Wilde kon hard fietsen, maar zijn meesterknechten deden een flinke duit in het zakje. Wim Rood, ook wel Rooie Willem genoemd door zijn haarkleur en het feit dat zijn hoofd net zo rood werd wanneer er bergop gekoerst moest worden, en Jasper van Groenigen zaten vele etappes alleen op kop. Sleurend en stoempend. Zoals in datzelfde jaar in de Ronde van Macedonië, waar De Wilde alleen voor de prijsuitreiking uit het zadel hoefde.

Voor Van Groenigen was deze ronde echter een speciale. Niet alleen omdat het vlakbij huis was en zijn ouders langs het parcours zouden staan, maar de hardrijder wilde nog één keer knallen. De Abbenesser was met zijn 41 jaar een veteraan, maar had nog een lege palmares. Hij reed in dienst voor het team: hij reed zich helemaal leeg en liet zich dan de bus in waaien. Maar, zoals zijn moeder altijd zei, hij had daardoor veel tijd gehad om het allemaal te leren. Hard fietsen was één ding, maar als eerst over de finish komen, was een ander verhaal. Van Groenigen had besloten bij zijn eerste overwinning meteen te stoppen. Op je hoogtepunt, noemde hij dat. En dus had hij een grote rode cirkel om deze koers gezet.

De Ronde van Oude Ade werd een passend afscheid voor Van Groenigen. De renner kwam in de slotetappe over 421 kilometer al snel op kop te zitten met Karel Klepper, ook wel de Knabbelaar genoemd. Deze renner kwam aan zijn bijnaam doordat hij, wanneer hij ontzettend moest afzien, aan zijn stuurlint begon te kauwen. Bij een brug op 47 kilometer van de start nam het tweetal een voorsprong, om dat rustig uit te bouwen. Na 111 kilometer begon Klepper zijn lippen naar zijn stuur te brengen. Voor Van Groenigen reden om extra aan te zetten. Na een keer of acht was het raak, Klepper kon niet meer volgen en de 41-jarige Abbenesser kon alleen richting de finish.

Het leek een gelopen zaak te zijn. De overwinning kon hem niet meer ontgaan. Dacht dat iedereen. Maar toen Van Groenigen op de finish afreed, na een solo van 241 kilometer, schoot er een schaap de weg op. Het publiek hield haar adem in. Het schaap heette Maria en was met vier knorrende magen op zoek naar boer Harm. Toen ze hem aan de overkant zag staan, schoot ze het pad over. Gelukkig had Van Groenigen het op tijd door. En onder toeziend oog van alle 24 toeschouwers, die inmiddels blauw aanliepen van het zuurstof tekort, maakte hij een haakse bocht om het beest te ontwijken. Dat ontwijken lukte en Maria sprong Harm al loeiend in de armen. Loeiend? Hoor ik u denken. Jawel: boer Harm wilde een melkboerderij, maar bleek allergisch voor koeienhaar. Daarom was hij overgestapt op schapenmelk, maar had de beesten wel geleerd hoe te loeien. Kwestie van opvoeden, zei hij altijd.

De voettocht van Maria had desastreus kunnen zijn voor de uitslag van de koers. Dat werd het niet, al scheelde het in tweede instantie weinig. De renner had er geen rekening mee gehouden dat er hekken langs het parcours stonden. Hij tikte met zijn pedaal een van de spijlen aan. Daardoor veranderde zijn eindsprint in een harde val. Met fiets, in drieën, en al kwam hij over de finishlijn.

Na een lang juryberaad kreeg Van Groenigen de overwinning toebedeeld. Zijn kopman De Wilde kwam pas uren later over de finish, waardoor de Abbenesser leider in het klassement werd. Hij mocht op een sinaasappelkistje staan en de bruine koersbroek om zijn dijen trekken. Zijn prijs, een minuut gratis winkelen bij een plaatselijke imker en een klein geldbedrag, schonk hij aan boer Harm.

De fiets heeft Van Groenigen sindsdien niet meer aangeraakt. Hij trad in dienst bij de boer als melker en heeft dit tot zijn pensioen met veel plezier gedaan.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.