Autoportier

Een harde klap. Een vloek. Ik kijk over mijn schouder en zie de vriend waarmee ik een rondje aan het fietsen ben op de stoep liggen. Ik weet meteen hoe het komt. Toen we de bocht inreden stond er een auto op het fietspad, de bestuurder was met zijn boodschappentassen bezig in de achterbak. Ook stond het achterportier open. Van een afstand was dat niet te zien, de bocht maskeerde dat. Ik scheurde er rakelings langs.

autoportier

Ik loop naar mijn vriend toe. ‘Gaat het?’ Hij knikt. De automobilist kijkt om een hoekje van de achterklep. ‘Niet zo handig he? Een deur open laten staan op het fietspad?’, zeggen wij hem. ‘Ach’, antwoordt de man met een flauwe glimlach. ‘Ik vind dat het wel duidelijk te zien is’. Interesse in het slachtoffer heeft hij niet. Even later pakt hij wat tassen in en loop hij naar binnen. De achterklep en het portier blijven open.

Wij buigen ons over de fiets. De rem loopt aan, er zit een slag in het wiel en het stuur staat scheef. Wanneer alles weer recht staat en de ketting er weer om ligt, komt de man naar buiten. Nog altijd keurt hij ons geen blik waardig. Wij laten het erbij en stappen op onze fiets. ‘Bedankt voor je hulp en een fijne dag verder’, zeg ik tegen hem. Hij kijkt mij even aan en duikt stilletjes de achterbak in. Als wij een paar meter verder zijn, hoor ik nog een klap.

Het portier is dichtgeduwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.