Bakircioglü: een computerlegende in de ArenA

Nog altijd voel ik een beetje de neiging hem te verdedigen. In mijn jeugd was deze Zweedse aanvaller een held, een icoon. Met mijn vrienden in de klas spraken we over niemand anders. Hij scoorde, was voor ons de beste speler ter wereld en verdiende een topclub. Het allerhoogste. Barcelona, Real Madrid of Manchester United. Nee, ik heb het hier niet over Henke Larsson, Patrick Andersson of Thomas Brolin. Onze held luisterde naar de naam Kennedy Bakircioglü, een naam die nu nog steeds onze monden doet spreken.

Kennedy was onze eigen ontdekte spits uit Zweden. In de versie Championship Manager 00/01 was hij het evenbeeld van Kim Källstrom, de middenvelder die later furore maakte in de Champions League in het witte shirt van Olympique Lyon. Het was een tijd dat internet nog duur was en niet werd gebruikt. Spelerslijstjes bestonden dus wel, maar gingen vanuit het hoofd in een schriftje. Dat bundeltje papier ging van hand naar hand, van klas naar klas. Iedereen schreef zijn beste spelers erin. Bakircioglü stond daar ook in. Met stip op één. Dikgedrukt. Een spits die goal na goal maakte. Een speler die zijn belofte wel waar moest gaan maken. Want hadden de makers van het spel niet veel vaker goede spelers opgeduikeld?

Het bleek niet zo te zijn. In Enschede liet de vleugelspeler zijn klasse nog wel zien, maar zijn transfer naar Amsterdam bleek een niet zo gelukkige. Spijtig maar waar. Lyrisch was ik, toen Henk ten Cate in hem de logische opvolger van Andy van der Meyde zag, Ajax’ laatste fatsoenlijke rechtsbuiten. Het bleek een misvatting. Elke week weer bewees Kennedy het niveau niet aan te kunnen. Een gelukkige goal daargelaten, heeft hij de Amsterdammers alleen maar zorgen opgeleverd. Hij kostte geld, bracht weinig en hield een doorstroom van jeugdspelers tegen.

De kritieken waren hard. Vrienden die geen CM speelden, maakte de arme Zweed af. Hij was te sloom, had geen actie en ook zijn voorzet was niet om over naar huis te schrijven. De in mijn ogen hard, maar doodlopende Dennis Rommedahl kreeg zelfs van hen de voorkeur. Kennedy stond nu op een tweesprong. Een langer verblijf bij Ajax zou hem weinig speelminuten opleveren, een vertrek leek dan ook de beste optie. Veel supporters waren er blij mee zijn. En weet je, ik eigenlijk ook. Ware het niet dat zijn komst naar Ajax een bittere smaak in mijn mond heeft doen ontstaan.

Het voelt een beetje als de verkrachting van mijn jeugdheld. Jaren heb ik gejuicht om zijn doelpunten. In mijn geliefde spel en in zijn periode bij FC Twente. De absolute doorbraak bleef uit. Zijn profetie heeft hij niet waargemaakt. Toch blijft het een held, ik blijf hem verdedigen. Zijn verhaal is legendarisch. De absolute top in enen en nullen, net wat minder in vlees en bloed. Een prachtig verhaal. Een legende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.