Boerin met kiespijn

Bibberend zat ze in de wachtkamer. Al sinds kleins af aan ging het zo. Zodra de weekagenda opgeslagen werd en er in het dieprood te lezen viel ‘tandarts’, ging het spreekwoordelijke licht uit. Een bezoekje aan deze gebitsdokter zorgde elke keer weer voor angstzweet in de handen, knikkende knieën en oplaaiende flauwtes.

De angst begon in haar jongere jaren. De tandarts is en was eng. Dat stond vast. Punt uit. Zoals de aarde rond is, het na een nacht weer dag wordt en bami uit China komt. Zelfs een romance met een jonge stagiair op de praktijk en het vasthouden van haar hand, door haar moeder, hadden niet geholpen. Ze was doodsbang.

Vooral vandaag. De wachtkamer was leeg. Je zou er bij wijze van spreken in kunnen discuswerpen. Toch was het allesbehalve stil. Er klonk geboor, getimmer en een oerkreet. Ze kneep haar ogen dicht en hield haar handen op haar oren. Dit was waar ze zo bang voor was geweest: een totale gebitsbehandeling. Ze zag de tandarts al staan: met hoorntjes uit zijn hoofd en een beitel in zijn handen.

De assistente moest haar wakker schudden. ‘Mevrouw? U bent aan de beurt. De tandarts wacht op u’, zo meldde de blondine met een guitige lach. De angstige vrouw keek verschrikt op en kreeg een brok in haar keel. Gelukkig maar, anders had de inhoud van haar maag waarschijnlijk op de vloer van de wachterkamer gelegen. Behoedzaam en langzaam stond ze op. Stap voor stap liep ze richting de behandelkamer.

‘Goedemiddag zonneschijn’, verwelkomde de tandarts haar uitbundig. We gaan er weer een kunstwerkje van maken. ‘Sorry voor de herrie’, verontschuldigde hij zich, al wijzend naar wat werklui. ‘We zijn aan het verbouwen, en een van de jongens sloeg met een hamer op zijn duim.’

Ze glimlachte. Als een boerin met kiespijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.