Buitenkraantje

Onze verdorde achtertuin met grondtegels en hopen klei moest er afgelopen zomer aan geloven. De grond werd machinaal uitgegraven en vervangen door aarde. De grindtegels maakten plaats voor klinkers. Het zag er meteen een stuk beter uit, helemaal toen de eerste bomen, struiken en planten een plekje kregen.

Helaas werd toen ook meteen het gemis van een buitenkraan duidelijk. Het oude kraantje was een van de eerste dingen die eraan moest geloven toen wij met de verbouwing van ons nieuwe huis begonnen. Het watertappunt zat op de achtergevel en juist dat stukje muur moest eruit om te kunnen uitbouwen. Daarom waren we de afgelopen zomer aangewezen op een gieter. Op zich geen probleem, toen hadden we drie potten met wat bloemen. Maar nu moesten we zeven keer op en neer naar de keuken om de gieter te vullen. Het is dan een stuk minder aantrekkelijk om ’s avonds laat nog even de planten water te geven.

Gelukkig hadden we de helderheid van geest om tijdens het plaatsen van de aanbouw een gat in de fundering te laten zitten, waardoor er een lange slang vanuit de tuin via de kruipruimte richting de waterleiding bij de voordeur gestoken kon worden. Na wat graaf en kruipwerk lag de slang op zijn plek onder de vloer en kwam hij bij de schuur weer boven de grond. Na een ochtendje hannesen kwam er eind vorige week water uit de kraan in de tuin.

Het bleek de laatste droge dag. Sinds het buitenkraantje dienst doet, krijgen de plantjes water vanuit de hemel. De tuinslang heb ik geen een keer hoeven uit te rollen. Maar ach, een troost: de gieter heb ik ook niet hoeven vullen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.