Buurman

Het contact met mijn buren is ontzettend goed. Het zijn vriendelijke lieve mensen, die altijd in zijn voor een praatje. Neem bijvoorbeeld buurman Peter.

Jumbo

Die spreek ik zo goed als dagelijks. Opvallend genoeg is dat nooit op de galerij, op het balkon, in het fietsenhok of bij de brievenbussen. Nee, Peter zie ik altijd en alleen in de supermarkt om de hoek.

De eerste weken was dat vooral grappig en gezellig. Dat is het nog steeds, maar het begint ook een beetje griezelig te worden. Door mijn wisselende diensten ben ik namelijk nooit op een vast tijdstip in de grootgutter. Maar of ik nou op maandagochtend, woensdagmiddag of zaterdagavond mijn boodschappen doe: Peter staat altijd ergens in de winkel.

Het gaat zelfs zo ver dat ik een van de vakkenvullers van de week gevraagd heb of de buurman er niet gewoon áltijd is. Dat hij – wanneer de winkel sluit – niet afrekent en naar huis gaat, maar een bedje maakt van verpakkingen toiletpapier en pas weer opstaat als de rolluiken omhoog gaan.

Het blijkt niet het geval. De buurman heeft ook wisselende diensten en blijkbaar zijn onze roosters perfect op elkaar aangesloten.

Misschien wordt het dan ook tijd om de vaste groet ’Hé buurman!’, uit te breiden met een vraag. ’Hey buurman, zullen we morgen maar carpoolen?’

Deze column verscheen eerder in Haarlems Dagblad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.