Collecteren

‘Loop je mee?’ Mijn vriendin collecteert voor Amnesty International in Nieuw-Vennep en wil na het eten haar ronde lopen. Een vrouw ‘s avonds alleen op straat met een volle collectebus is geen geruststellend idee, dus loop ik mee. Opvallend genoeg zijn wij niet de enige die gevaar zien in een collecte in het donker.

Zodra het duister intreedt, worden de mensen steeds norser en onaardiger. En dat terwijl het zo leuk begon. Vlak na het eten is het nog licht. Mensen zijn vrolijk en geven gul. De collectebus krijgt al snel een aardig gewicht.

Maar zodra het begint te schemeren, slaat de sfeer om. Mensen blijken wantrouwig en zien ons aan voor oplichters, overvallers of criminelen met een of andere babbeltruc. Waar de mensen aan het begin van de straat ons een fijne avond wensen en gul geven, komen ze aan het einde niet eens hun stoel uit. Ze kijken kwaad naar de deur en zwaaien dat wij moeten wegwezen.

Sommige Vennepers verstoppen zich in de keuken en doen alle lichten uit. Een ouder stel staat voor het raam en sluit snel de gordijnen, wanneer ze ons het tuinpad op zien lopen. Aanbellen helpt niet. De voordeur blijft dicht.

Een buurman komt na drie keer bellen wél aan de deur. Hij meldt ons ‘alleen giraal te doneren’. Dan weet hij zeker dat zijn geld goed terecht komt. Na twee straten stoppen we met collecteren. Misschien dat we het morgen weer proberen. Maar dan aan het begin van de middag.

Deze column verscheen eerder in Haarlems Dagblad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.