Competitiedag 1: ‘Wat is dit voor vrouwentennis’

Een nieuw seizoen. Een nieuw team. Een nieuwe vereniging. Op zaterdag 8 april staat de eerste speelronde van de KNLTB Voorjaarscompetitie 2017 op het programma. Een verslag.

Ons team is anders dan voorgaande jaren. Jaco is namelijk afgehaakt. Voor hem in de plek is Roderick in het team gekomen. Daarnaast zijn we van In den Boogaerd naar TV Hoofddorp overgestapt.

Een competitiedag bestaat uit zes wedstrijden. Vier keer wordt er een enkelpartij gespeeld en daarna worden er twee dubbels afgewerkt. Voor iedere wedstrijd die je wint, krijg je een punt. Een uitslag van 6-0 is dus mogelijk. Maar ook 4-2 en 1-5 is mogelijk. De speler met de laagste rating moet altijd als eerst spelen, dus Roderick moet als zeventje beginnen.

Ik speel de vierde en laatste enkelpartij. Voor mij weten Roderick – mede door een blessure – en Tedson – te groot niveauverschil – niet te winnen. Daniël begint zijn wedstrijd iets eerder dan ik en weet uiteindelijk de overwinning binnen te slepen.

Mijn enkelpartij gaat verrassend goed. Voorgaande jaren waren geen vetpot wat betreft overwinningen. Maar sinds vorig jaar zomer is er een stijgende lijn te zien. Het gaat nu zelfs zo goed dat ik de wintercompetitie weet te winnen.

Dat trek ik deze zaterdag door. Mijn tegenstander mist naar eigen zeggen ritme. En dat blijkt duidelijk in de partij. Bij iedere rally is hij na een paar diepe ballen zijn slag kwijt. Een poeier over de achterlijn is vaak het gevolg. Hier ga ik dus op spelen. De eerste set gaat dit super. Ik hou mijn servicegame en breek al zijn punten. In de tweede set gaat het ook goed, maar komt hij wel steeds meer in de wedstrijd. We spelen vaak lange punten met veel slagen. Toch trek ik nog altijd aan het langste eind. Met een 6-0 en een 6-3 als setuitslagen ben ik dan ook erg tevreden.

Meteen daarna gaan we door met de dubbel. Mijn tegenstander van de enkel speelt met zijn dubbelmaatje tegen Tedson en mij. De eerste set gaat gelijk op. Maar een break zorgt voor ons voordeel: 6-4. De tweede set komen de tegenstanders echter terug. Onze wat krachtigere slagen weten ze vaker te benutten en de ballen vliegen ons om de oren. 2-6. Het ziet er slecht uit, tot ik besluit om de ballen maar wat zachter en hoger te slaan. Het blijkt te helpen. De mannen aan de overkant hebben er geen antwoord op. Bij 4-0 neemt de ergernis de overhand. ‘Jezus, wat is dit voor vrouwentennis. Moet het allemaal zo?’, roept de tegenstander na weer een punt voor ons. Zijn maatje doet met ons mee. Maar hij blijft halsstarrig beuken. Later deelt hij mee van de baan te willen lopen als het zo doorgaat. Want hij is er helemaal klaar mij. Tedson en ik knikken. We hebben ze. En inderdaad. De laatste set maken we met 6-0 af.

Omdat Daniël en Niek te kort komen tegen twee veel hoger geklasseerde tegenstanders, eindigen we op een 3-3 eindstand. Een goed resultaat. Tijd voor een biertje.

Dit weekend sta ik niet op de baan. Omdat wij zes teamleden hebben, speelt ieder twee speelrondes van de Voorjaarscompetitie niet. Jammer, maar dat geeft ook weer de tijd voor een lange fietsronde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.