De mythe van @pietbakker

Het lijkt stom. Kinderlijk zelfs. Dat ik dit in vredesnaam om te lachen vind. Maar het is echt zo. Een voorval tijdens de Dam tot Dam blijkt nu, een dag later, misschien wel een van de meest grappige in mijn wielercarrière te zijn. Het begon allemaal met de verdwijning van Piet.

Share photos on twitter with Twitpic

Het regende. Niet alleen druppels, maar ook lekke bandjes. En na een half uurtje wachten, was Piet nog altijd niet aangesloten bij de groep. Nee, ze reden niet te hard, ze stonden bij een fietsbruggetje in een plensbui te wachten op de oud Tour-winnaar. Maar hoe lang ze ook wachtten: hij kwam niet. Echt niet.

Op een gegeven moment had Alexander er genoeg van. Onze koerskapitein fietste terug naar het punt waar er voor het laatst kennis was genomen van het bestaan van Piet: Middelie. Maar waar hij ook keek in de berm: de voormalige geletruidrager, was nergens te bekennen. Geen spoor.

Totdat Alex Piet zijn fiets tegen een café aan zag staan. Nadat zijn brilglazen niet meer beslagen waren, zag Alexander de vermiste Piet zitten. Aan een tafeltje, met een kop koffie en appelgebak. Mét slagroom.

Piet zijn antwoord: ‘Ja ik dacht dat het een stempelpost was. En toen ik hier binnen kwam, zagen die gebakjes er zo lekker uit dat ik er maar een genomen heb.’

De vermiste Piet was gevonden, met het slagroom nog op zijn bovenlip.

2 reacties

  1. Goed eten… dat is het devies… waaide ik voor de appeltaart nog uit de groep, daarna (en na half uurtje in de regen staan van de anderen – tactiek!) kon ik zelfs in het wiel blijven van onze kopman. Laat dit een les voor jullie zijn: zie je een café… dan ga je naar binnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.