De Ronde van Vlaanderen 2018

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik helemaal niet zo zeker was over mijn deelname aan De Ronde van Vlaanderen 2018. Door het vele klussen zijn het aantal ritjes in 2018 op twee handen te tellen. En van mijn eerdere deelname in 2011 weet ik alleen nog het een ontzettend zware fietstocht is.

Toch besluit ik met Milo, Kees, Kees (ja, twee Kezen) en Douwe mee te gaan naar Vlaanderen in België. We betrekken een huisje op 30 kilometer van de start. Een echt mannenhuisje, met pasta’s en speciaal bier.

Toch staan we zaterdag fris aan de start. Met allemaal hetzelfde shirt: dat van de vermaarde (doping)ploeg Mapei. Het levert ons de hele toch veel bekijks en praatjes op. Iedereen lijkt wel wat te vinden van het prachtige lelijke felgekleurde tricot.

Zelf ben ik niet helemaal zeker. Omdat ik dus zo weinig gefietst heb. Maar de start is – ondanks een lekke band van Milo – goed. De eerste kasseienstroken kom ik goed over en ook de eerste twee klimmetjes zijn eigenlijk geen probleem. Ik kom zowaar bij de eersten van ons clubje boven. Even denk ik dat het wel goed zit, dat trainen overbodig is. Maar net voor de eerste stop merk ik dat het allemaal wat moeizamer gaat. De kasseien lijken verder van elkaar te staan, en de heuveltjes zijn bijna Alpenreuzen.

Gelukkig doet de tussenstop op 30 kilometer mij goed. Ik eet fruit en Belgische wafels. Dat zorgt voor nieuwe energie. En langzaam maar zeker kom ik in een cadans die ik wel voor langere tijd vol kan houden. De volgende pakweg 60 kilometer hou ik mijzelf een beetje uit de wind (sorry jongens) en dan voel ik de kracht terugkomen. Het gaat weer twee klimmetjes wat beter, maar daarna zakt de kracht weer weg.

In het laagste verzet rijd ik naar boven. Het koffiemolentje van Chris Froome is er niets bij. En de jongens moeten bovenaan de klim steeds vaker op mij wachten. Maar: ik hoef alleen de Koppenberg af te stappen. Gewoonweg omdat het te druk is.

Hoe langer we onderweg zijn, hoe beter mijn benen weer worden. Met de Oude Kwaremont heb ik opvallend genoeg weinig moeite. De Patersberg haal ik helaas niet fietsend de top. Ik schakel zo ver terug dat ik te langzaam ga en de hekken inval. Het is daarna te druk om nog op te kunnen stappen.

De laatste kilometers naar de finish krijg ik echter nieuwe energie. En: we voelen alleen de wedstrijd in de wedstrijd naar boven komen. Want wie zal er als eerst over de meet komen? Met nog vijf kilometer te gaan, sprint ik weg uit ons groepje. Ik schakel op en rijd al snel 42 kilometer per uur. Helaas is het beste er allang af en bij het vod van 3 kilometer voel ik het melkzuur naar boven trekken. Met nog 2,5 kilometer te gaan, schiet Douwe ineens langs mij. Ik probeer aan te haken, maar dat mislukt. Bij het volgende groepje kan ik wel aansluiten, maar dan zijn de kansen op een ‘overwinning’ al bekeken.

Moe maar voldaan haal ik de finish. Uitslovers (ik bedoel bikkels) Kees, Kees en Douwe fietsen terug naar het huisje. Milo en ik stappen de auto in. We hebben het gehaald. De Ronde uitgereden. Zomaar. Eventjes.

Een dag later zien we Nikki Terpstra ‘live’ winnen. Het perfecte wielerweekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *