De trekker

Gefrustreerd slaat hij op tafel. ‘Wat een klote klus zeg. Wie verzint zoiets. Dit is toch niet te geloven?’ Zij schudt haar hoofd. ‘Doe nou maar rustig, straks hoort hij je. Dat is ook niet de bedoeling. Dan hebben we de poppen pas echt aan het dansen. Het is zijn levenswerk. Hij zal niet blij zijn als hij het merkt.’

Hij kijkt haar kwaad aan. ‘Het is verdorie midden in de nacht. Het is pikkedonker. En wij zijn hier bezig met zo’n klere opdracht. Dit schiet toch niet op zo? Kan hij het niet lekker zelf herstellen?’ Ze zucht. ‘Jij hebt het toch verkloot? Jij hebt er een bende van gemaakt. Dus dan moet je het ook zelf oplossen. Je moet blij zijn dat ik je kom helpen.’ Hij briest wat, maar houdt zich dan in. Boven horen ze gestommel.

‘Snel, maak dat pistool klaar’. Ze friemelt wat met het ijzer. ‘Zullen we het maar gewoon doen dan?’, vraagt hij nerveus. Ze kijkt hem verbaast aan. ‘Wat? Nu al meteen? Is dat nodig? Hij pakt het pistool uit haar hand en haalt de trekker over. Een vloek: ‘Verbrand ik mijn vinger ook nog aan dat stomme lijmding.’ Hij steekt met een verhit hoofd zijn vinger in zijn mond. Op dat moment gaat de gangdeur open.

‘Pap, mam. Wat zijn jullie aan het doen? Het is midden in de nacht.’ Ze geeft hem een aai over zijn bol: ‘We stonden even te kijken bij je kerststukje. Wat heb je dat prachtig gemaakt zeg.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.