De vreemde wereldreiziger: part 1

Het mulle roodbruine zand deed zijn ogen tranen. Eigenlijk al de hele eerste helft, nu hij er eens goed over nadacht. De tranen die van het stof langzaam over zijn wangen rolden waren dezelfde kleur. Hij had er tot nog toe weinig van gemerkt. Het was überhaupt te warm om je druk te maken.

Hij pakte zijn iPhone uit zijn broekzak en bekeek in de schittering van de laaghangende zon zijn gezicht. ‘Verdomme’, vloekte hij. Hij leek wel een indiaan, met oorlogsstrepen op zijn gezicht. Uit zijn broek haalde hij een zakdoek. Depte het een beetje op zijn tong en probeerde via het spiegelbeeld in het scherm zijn gezicht schoon te krijgen. Het lukte wonderwel, al werd de witte zakdoek langzamerhand roodbruin.

Met een chagrijnig gezicht liep hij naar de afvalbak. Gooide het stuk stof erin en schudde zijn hoofd. Wat deed hij hier eigenlijk? Ja, scouten. Maar veel levert dat niet op. Talenten hij had nog niet ontdekt op dit gedeelte van de aardkloot. Het waren ook gewoon klootzakken, daar bij zijn club. Hem een beetje wegpromoveren naar ergens waar hij toch geen kwaad kan. Hij zal ze wel krijgen. Niet vandaag, dan wel morgen. Hij zal ze wel even laten zien wie hier verstand van voetbal heeft.

Langs zijn oor suisde een bal. Daar achteraan kwamen tientallen kinderen. Allen op jacht naar het ronde speeltje. De stofwolk die volgde, bevuilde zijn gezicht opnieuw. Maar nu deed hij er niets meer aan. Het werk zat erop. Het zwembad wachtte. God, wat had hij zin in een biertje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.