De vreemde wereldreiziger: part 103

De pook veranderde langzaam van kleur. Zwart werd vuurrood. De hitte kwam van het staafje af. Dit is wat Alex wilde. Hij nam het werktuig uit het vuur en draaide zich om. Hij keek Lisa aan. Doordringend. Scherp. Zijn blik week niet af.

Lisa kreeg het warm van de staaf. Of: meer aan de gedachte wat ermee zou kunnen gebeuren. Want wat was Alex van plan? Ging hij haar ook vermoorden? Dat was helemaal geen gekke gedachte. Roman was toch een vriend geweest van haar aantaande. Hij had zijn leven gedeeld met de Rus. Zowel in goede als in slechte tijden. En dat vergeet je niet zomaar.

Alex liep nog altijd op Lisa af. Zijn handen omklemden het handvat. Sterk. Hard. Hij kneep. Zijn knokkels waren wit. Alle kracht zat in het vasthouden van de pook. Lisa zag het. Vreesde het ergste.

Toen stond hij vlak voor haar. ‘Lisa, dit kan zo echt niet. We moeten hier wat aan doen. Ik moet hier wat aan doen.’

Hij gaf de pook een zwaai in de richting van Lisa.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.