De vreemde wereldreiziger: part 104

Lisa ving de pook op. Alex knikte. ‘Hou hem even vast. Pas op dat je je handen niet brand. Ik ga even wat brandbaars zoeken’. Alex liep kriskras door het huisje en verzamelde spullen waar de fik in kon.

Zijn buit: twee rieten stoelen. Een pak oude kranten en wat oude kleding. Daarnaast vond hij op het tafeltje een oude olielamp. Dit moest haast wel gaan fikken. De pook was heet genoeg. Dat wist Alex.

Hij legde de kleding, kranten en de stoelen op een hoop. Liet de olie uit de lamp over de stapel lopen en nam de pook over van Lisa.

‘Luister lieverd. Wij gaan hier samen uitkomen. Dat moet. Dat kan niet anders. Niemand weet dat wij hier zijn. Niemand weet van dit alles. We steken het huis in brand en hopen dat niemand de rookpluim ziet. Het wordt al donker, dus dat is in het voordeel.’

Lisa zei niets. Knikte alleen. Alex vervolgde zijn verhaal. ‘Ik wil dat je buiten gaat staan. Ver genoeg van het huis. Maar niet al te ver, zodat ik je niet meer kan vinden. Snap je dat?’ Lisa knikte. Alex hoopte dat. Vurig. Hij was als de dood dat Lisa opnieuw in paniek zou raken en de benen zou nemen. In dat geval zouden ze beiden een groot probleem hebben.

Lisa liep naar buiten. Vanuit de deuropening zag Alex hoe ze op een muurtje ging zitten. Hij was gerustgesteld. Met pijn in zijn hard stak hij de stapel aan.

‘Tot ziens Roman. Het ga je goed.’ Alex sloeg een kruisje en snelde naar buiten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.