De vreemde wereldreiziger: part 105

Buiten ging Alex naast Lisa zitten. Ze had het koud. Ze rilde. Of zou het van de spanning komen? Het maakte eigenlijk weinig uit. Alex ging tegen haat aanzitten en sloeg zijn arm om haar heen. Samen keken ze hoe de muren van het huisje langzamerhand vlam vatte.

Toen het vuur het dak had bereikt, trok het weer aan. Wolken verschenen. Dikke donkere regenwolken. Pikzwart. En jawel: niet veel later verschenen de eerste regendruppels. Gelukkig was het al te laat, zo dacht Alex. Het huisje stond al in lichterlaaie. Roman was verbrand. Gecremeerd. Niets meer van over. De zegelring die de Rus om zijn vinger had, had Alex nog steeds meegenomen. Een aandenken aan zijn vriend.

Ondertussen brak de hel los. Regen stroomde vanuit de wolken naar beneden. Het stroomde vanuit alle hoeken en gaten. Maar op de een of andere manier werd Alex niet nat. Hij bleef droog. En werd moe. Heel erg moe. Hij zat te knikkebollen op het muurtje. Tot alles zwart werd. Pikzwart. Zo zwart als de nacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.