De vreemde wereldreiziger: part 12

In het verleden had Igor wel eens ruzie gehad met een zaakwaarnemer. Nou ja. Eigenlijk had Alex de ruzie gehad, en aangezien de breedgebouwde Rus zijn bodyguard was, had Igor er een einde aan gemaakt. Niet aan het leven van de malafide Serviër, maar wel aan de ruzie. Met een paar flinke stompen, hadden ze geen last meer gehad van de man.

Alex grinnikte even. Igor keek hem aan en kon een glimlach net onderdrukken. “Tsja Igor, daar zijn we weer dan. Je kan wel zo nors doen, maar ik ken je toch wel beter. Je hoeft niet zo spastisch te doen. Ik loop wel mee naar Roman. Weglopen heb ik lang genoeg gedaan”. De bodyguard keek Alex aan en gaf hem een ferme knik met zijn hoofd. Het zat wel goed.

De Italiaan stapte de auto uit en liep over het knarsende grindpad naar de voordeur van het prachtige pand. De twee gigantische houten deuren gingen bijna als vanzelf open. En hoewel hij er nou al zo vaak was geweest en er zelfs een paar maanden gewoond had, vond Alex de entree nog altijd overweldigend.

Een grote eikenhouten trap, die zo uit de film van Belle en het Beest gehaald zou kunnen zijn, twee gigantische kroonluchters en een prachtige marmeren vloer. Nee, over geld en luxe hoefde Abramovich zich geen zorgen te maken. Hij had zijn zaakjes wel onder controle. Alhoewel: waarom zou hij hem hier naar toe hebben gehaald? Blijkbaar liep toch niet alles volgens het plan van de steenrijke Rus.

Alex werd steeds nieuwsgieriger en was dan ook blij toen hij Erica, Roman zijn vrouw, van de trap zag komen. “Hé Alex, lang niet gezien! Kom binnen, kom binnen. Ze hebben je goed behandeld toch? Er staat een bad voor je klaar. Loop naar boven, je kent de weg. Over een uurtje is het eten klaar. Roman wil je graag zien. Hij wil je wat belangrijks vertellen.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.