De vreemde wereldreiziger: part 120

Na een minuut of tien kwam Alex weer tevoorschijn. De man moest nu wel weg zijn. Dat kon haast niet anders. Langzaam kwam hij achter de container tevoorschijn. Liep naar het eind van het steegje en checkte links en rechts of hij zijn achtervolger zag staan. Dat was niet het geval. Met een gerust hard wachtte Alex op het volgende groepje scholieren, om zo de straat uit te lopen.

Hij zette de pas er stevig in. Hij had tijd verloren. Had eigenlijk nu wel bij het huis willen zijn. Had willen zien wat er gebeurd was. Of zijn deur er nog stond. Of het huis eigenlijk nog wel recht op zijn heipalen stond. Hij had geen idee. Het enige wat hij in het ziekenhuis had gehoord, was dat hij betrokken was bij een aanslag. Met een explosief. Maar hoe of wat: hij had eigenlijk nog geen flauw idee.

Hij naderde de straat. Zijn straat. Hij verslapte zijn tempo. Was dit nu wel zo’n goed idee? Had hij niet op Lisa moeten wachten? Samen kijken wat hen te wachten stond? Maar goed, voor hetzelfde geld zat Lisa nu op hem te wachten. Met een kopje thee. Voor het raam. Smachtend. Om het hele verhaal uit te leggen.

Hij liep het tuinpad op. De deur zag er normaal uit. Geen krasje te zien. Hij haalde zijn huissleutel uit zijn broekzak. Hij paste nog in het slot. Klik. Het slot was open. De deur ging soepel. Alex stapte over de drempel. En verstijfde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.