De vreemde wereldreiziger: part 121

Het huis was precies zoals hij zich kon herinneren. Zoals hij het had achtergelaten, voordat hij naar de club ging. Zijn pantoffels stonden nog voor de haard. Zijn koffiekopje, die hij vergeten was op te ruimen, was terug te vinden op het posttafeltje bij de deur. Alles leek het oude. Leek. Er was één groot verschil.

Aan het eind van de gang bevond zich de huiskamer. En zo te horen was daar iemand. Alex zijn hart sloeg een paar keer over. Zou het Lisa zijn? Of Roman? Die zich in zijn nieuwe huis verstopt had? Hij hoorde de televisie. Er kwam duidelijk geluid uit het apparaat. Maar goed, dat wees er natuurlijk niet op dat er daadwerkelijk iemand was. Alex groef in zijn geheugen. Wilde weten of hij dan misschien ook de tv aan had laten staan.

Langzaam liep hij naar de huiskamer. Stil. Hij wilde geen mensen wegjagen. Geluidloos deed hij de deur van de kamer open. Hij draaide zich naar links. Naar de zithoek. En jawel: daar zat iemand: televisie te kijken. Hij keek vol op het achterhoofd van de man.

Een bekend achterhoofd. Alex brak in zweet uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.