De vreemde wereldreiziger: part 13

Onder de douche voelt Alex pas echt hoe moe hij is van het reisje. Nou ja. Een reisje is het niet geweest. Meer een verkapte ontvoering. Hij had niet voor niets een beer van een kerel moeten neermeppen natuurlijk. Wanneer het water op zijn hoofd neerklettert besluit hij dan ook eventjes zijn ogen te sluiten.

Niet om te slapen, maar om even na te denken. Want wat zou Roman van hem willen. Is er dan toch een club die zijn hulp nodig heeft? Zou het echt zo zijn? Maakt de grote Alex zijn rentree in het profvoetbal? Zelf heeft hij geen idee.

Wanneer de steenrijke Rus het graag wil, heeft hij natuurlijk geen keus. Een contract voor het leven. Zo zou je het kunnen zien. Hij is de beste man natuurlijk veel verschuldigd. Hij haalde hem uit de put en bracht hem van de spreekwoordelijke bodem van de zee weer naar de oppervlakte.

Jaren geleden zat Alex er helemaal doorheen. Het viel hem zwaar, het leven zonder voetbal. Drank, drugs en vrouwen, dat was zijn nieuwe leven. Leven. Zo zou hij het nu niet meer noemen. Hij was als een zombie. Grauw, moe en depressief. Niets was leuk. Tot overmaat van ramp verliet zijn vrouw hem en kwam hij op straat te staan. Hoe was dat in vredesnaam mogelijk. Hij, een wereldster. Winnaar van talloze competities, bekers en zelfs de wereldtitel.

Niemand zag meer wat in hem. Zelfs de roddelbladen lieten hem met rust. Hij was achtergelaten als een dode. Als iemand die niet meer bestond. Een leven tussen de daklozen, onder een brug vol met kakkerlakken. Dat was wat er van hem geworden was, wanneer Roman hem niet had opgevangen. En ja. Daar was hij hem nog altijd dankbaar voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.