De vreemde wereldreiziger: part 140

Plan B was eigenlijk supersimpel: gewoon je bek houden en hopen dat de ontvoerders zo geïrriteerd raakten dat ze zo snel mogelijk uit de school zouden klappen wat ze nou precies wilden hebben. En zodra je die informatie eenmaal had, kon je daar weer perfect op inspelen. Door: of te liegen, of door simpelweg de waarheid te vertellen. Zo makkelijk kon het zijn.

Op papier dan. Alex merkte al snel dat zijn kaken op elkaar houden, deze ontvoerders niet alleen irriteerde, maar ook woedend maakte. Al snel deden ze het licht uit. Gaven Alex een paar fikse klappen, om daarna de ruimte te verlaten. Alex hoorde hoe de deur op slot ging, en de mannen op de gang flink discussieerden.

Wat hij met zijn talenknobbel wijs kon worden, was dat zijn plan wel een beetje had gewerkt. Er zou een hoge pief komen om hem verder te verhoren. Iets wat meestal geen goed tekenen was: de hooggeplaatse ontvoerder zou waarschijnlijk nog veel meer klappen gaan uitdelen.

Dus misschien was het dan toch maar tijd voor plan C. Ontdekken waar ze naar op zoek waren en dan maar hopen dat hij het goede antwoord was. ‘Hallo?!’, besloot Alex maar te schreeuwen. En met succes: de deur ging open.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.