De vreemde wereldreiziger: part 16

Hij was even vergeten hoe mooi deze kamer wel niet was. Het leek op een oude riddereetzaal. Met veel hout aan de muren, een geweldig lange tafel, een prachtige openhaard en een joekel van een kroonluchter. Dit was prachtig. Abramovich zat aan tafel. ‘Hoi Roman’, zei Alex. ‘Lang niet gezien.’

Roman stond op van tafel. Hij lachte. ‘Alex! Inderdaad. Dat is lang geleden. Goed dat je er bent. Leuk en gezellig ook. Heb je een goede reist gehad?’ Alex twijfelde. Wat moest die gozer nou? Waarom deed hij zo aardig. Hij besloot het spelletje maar mee te spelen. ‘Ja perfect. Geen vertraging he, dat help’. Roman begon te lachen. ‘Haha, zo ken ik je weer. Je weet toch dat ik een privéjet bezit. Voor jou alleen het allerbeste’.

De steenrijke Rus schudde zijn hand. ‘Kom, gaan mee. Ik wilde hier eigenlijk niet eten. Vanavond is er Champions League op de televisie. Daarom dacht ik: met het bord op schoot. Gewoon zoals vroeger’.

Alex groef even in zijn geheugen. Want dat was waar ook. Wanneer ze zelf niet hoefden te spelen, zat hij vaak met Roman op de bank. Samen voetbal kijken. Ouwehoeren ook vooral. Gewoon lekker als mannen onder elkaar. Eerlijk gezegd, had hij dat best gemist in al die jaren. ‘Lijkt me leuk Roman. Zoals vroeger ja.’

Roman glimlachte. Er verscheen een twinkel in zijn ogen. Of dat wat goeds betekende, kon Alex zo één, twee, drie niet bedenken. De Rus draaide zich om: ‘Igor, kom eens. Je moet ons even helpen’. Alex schrok op. Wat stond hem nu weer te wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.