De vreemde wereldreiziger: part 17

Met een flauwe grijns kwam Igor de kamer binnen lopen. Hij had een gigantisch geweer in zijn handen, die zo groot waren als kolenscheppen. Zonder het te kunnen onderdrukken, kreeg Alex een flashback. Van een soort van zelfde voorval, diep in de rimboe van de Dominicaanse Republiek.

Hij regende dat het goot. Dat was ook niet zo verwonderlijk, in de Dominicaanse Republiek speelde het regenseizoen op. Het was half schemerig en Alex was samen met Igor in gesprek gegaan met de zaakwaarnemer van een heuse balgoochelaar, die hij een paar dagen eerder had zien voetballen op een jeugdtoernooitje.

De zaakwaarnemer bleek onvermurwbaar. Zijn talent moest hem rijkdom brengen. Maar Igor, lees: Roman, was dat niet van plan. Hij liet zich niet afzetten en weigerde te onderhandelen. Alex zat ondertussen met zijn handen in het haar, want het beste jochie kon echt wel lekker voetballen.

“Willen jullie een drankje?”, vroeg Igor aan Alex en zaakwaarnemer Allen. “Nee bedankt Igor”, antwoordde Alex. Allen knikte: “Doe mij maar een biertje”. De Rus liep naar de koelkast en haalde er twee biertjes uit. Met veel geweld zette hij ze op tafel. “Even een bieropener zoeken”, mompelde de Rus.

De reus liep het kamertje uit en kwam terug met een geweer. “Hoe wil je daarmee het flesje openen?”, grinnikte Allen. BOEM! Klonk het opeens. Alex schrok. De witte muur achter Allen was roodgekleurd. “Zo, dat komt ervan”, bromde Igor. Hij greep Alex bij zijn arm en beide beenden weg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.