De vreemde wereldreiziger: part 23

Na een paar minuten rennen werd het geluid steeds zachter. Alsof het afnam. Dat klopte niet helemaal dacht Alex. “Zeg Roman, het geluid wordt steeds minder hoor. Moeten we niet die andere kant op?” “Wat denk je zelf Alex”, reageerde de Rus. “Dat ik het je zo makkelijk zou maken? Eerst maar een stukje rennen. Want zodra je bij het geluid aankomt, zal er van rennen weinig meer terecht komen. Kom op, versnelling.”

Daar liepen ze. De vrienden van weleer, een tijdje aartsvijanden, maar nu weer bij elkaar. Heuvel op, heuvel af. Door de verlaten Russische straten. Alex zijn benen deden zeer. Zijn longen brandden. Maar hij wilde niet opgeven. Hij wilde niet aan Roman laten zien, zwakker te zijn. Maar toen de Rus hem onder het lopen vroeg of hij klaar was voor het geluid, kon de Italiaan alleen knikken.

Roman wuifde hem. Hij moest hem volgen. En inderdaad, het geluid welde op. Nog maar een paar straten. Alex voelde de opwinding. Het was iets van vroeger. Hij wist het zeker. Iets van hem en Roman. Maar wat ook al weer? Nog een hoekje en dan.. Alex zijn mond viel open. Hij wist het weer. De adem in zijn longen stokte. Zijn hart sloeg een keer over. Dit was hét. Hij wist het weer. Zijn leven, zijn droom. En inderdaad: van rennen had er nu weinig meer terecht gekomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.