De vreemde wereldreiziger: part 28

“Je weet dat ik je vertrouw he?”, zei Roman toen hij Alex een had gaf. “Tuurlijk weet ik dat”, vertrouwde Alex zijn vriend toe. “Oke”, antwoordde Roman. “Ik vertrouw jou ook, maar je moet weten dat dit geen motie is van wantrouwen. Ik wil gewoon dat alles goed gaat met je. Dat je helemaal fit en klaar bent voor je komend avontuur.”

“Zie het dan ook niet als een aanval. Maar ik laat je naar een gezondheidscentrum brengen. Het klinkt raar. Maar voor ik je alle verantwoordelijkheid ga geven, wil ik dat je er klaar voor bent. Lichamelijk, maar ook geestelijk. Ze gaan je helpen. Je krijgt, zo hebben ze me verteld, een speciaal programma. Om je weer fit te krijgen en om je te helpen met je alcoholverslaving. Want ja: ik weet dat je daar nog moeite mee hebt Alex. Ik zie het aan je.”

Roman had gelijk. Dat wist Alex. De afgelopen weken had hij amper gedronken, maar het gevoel, de noodzaak was er nog steeds. ’s Avonds lag hij draaiend in zijn bed. Smachtend naar een slokje. Zijn geest wilde stoppen, maar zijn lichaam nog niet.

“Goed Roman, ik vertrouw je”, zo merkte Alex op. “Misschien is dit maar goed ook. Hoe moeilijk ook”. Roman knikte: “Maar het moeilijkste gaat nog komen. Ze brengen je naar Zwitserland. Daar in de ijle berglucht zul je gaan trainen en opnieuw leren leven.”

Alex wist dat het de enige mogelijkheid was nog wat van zijn leven te maken. “Roman, bedankt. Ik waardeer dit, echt. Als ik er klaar voor ben, kom ik terug. Dan kunnen we beginnen. Dat weet ik zeker.” Hij schudde de Rus zijn hand. Stapte in de auto en sloeg de deur achter hem dicht. Daar zat hij dan. Wéér ging hij op weg naar het onbekende. Maar dit keer met één groot verschil. Hij was niet op de vlucht, maar juist op de weg terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.