De vreemde wereldreiziger: part 33

“Oh gelukkig hier zit je”, schreeuwde de blonde schone uit. Net iets de hard. De hele eetzaal keek hun kant op. Hier zat Alex niet echt op te wachten. Hij pakte haar hand, greep naar zijn glas cola en nam haar mee naar buiten. Het zonnetje scheen lauw. Het was dan ook al eind van de middag. Het heetst was van de dag af. Toch besloot hij Lisa mee te nemen naar een plekje in de schaduw. Daar zou niemand ze zien zitten.

“Hoezo hier zit je? Wat dan? Is er iets?”, vroeg Alex haar op een nieuwsgierige toon. “Nou ja. Er is niets. Maar Roman vertelde van je verleden. Dat je zomaar op een ochtend was verdwenen. Zonder iets te zeggen. En dat je na een paar weken pas weer contact op zou nemen. Ik was bang dat je nu weer de benen had genomen”, vertelde de Nederlandse schuldbewust.

Alex begreep haar wel. Hij was ook een persoon van de ad hoc beslissingen. Wat hem het beste leek, deed hij ook. Zo ook die laatste keer, toen Roman de credits nam voor zijn werk. Zijn meesterstuk. Hij had zijn spullen gepakt en was verdwenen. Naar de Antillen. Gewoon om bij te komen. Roman had hem overal gezocht, maar had hem nooit gevonden. Pas toen Alex terug keerde bij zijn vrouw, had de Rus hem weer in het vizier. En daarna had de miljardair hem nooit meer uit het oog verloren.

“Haha, wees daar maar niet bang voor”, zo vertelde hij Lisa. “Ik snap ook wel dat dit belangrijk is. Ik ga mijn best doen. Ervoor zorgen dat ik er klaar voor ben. Wees maar niet ongerust”. Lisa keek tevreden. Ze leek hem te geloven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.