De vreemde wereldreiziger: part 52

Het was een simpel appartement. Drie kamers. Een slaapkamer, huiskamer en een werk cq studiekamer. Daarnaast was er een badkamer met een douche. Keurig allemaal. Niet super luxe, maar je kon zien dat Lisa een echte vrouw was. In het chocolade bruin gecombineerd met wit, zag het er allemaal vrij chique uit. Overal kaarsen en allemaal van dat soort tierlantijntjes. Alex voelde zich best thuis.

Hij liep vanuit de open keuken naar de eettafel, die naast het barretje, dat de keuken van het leefgedeelte scheidde, stond. De brief op tafel was inderdaad voor hem. Hij pakte de enveloppe en liep naar de bank. Een zwarte leren. Met uitzicht op de televisie. Zoals het hoorde eigenlijk.

Met een pen opende hij de enveloppe. Hij las hem hardop voor.

Beste Alex,

Zo. Daar zijn we dan. Eindelijk zo ver om Nederland aan te pakken. In heb de perfecte club voor je gevonden. Niet te groot en met weinig geld. Want ja: ik wil je terugbrengen naar je roots. Je moet weer gaan manageren en scouten. Op de manier zoals je CSKA ook ooit groot heb gebracht.

Nee. We gaan niet meteen aan de slag. Vanaf komend seizoen ga je aan de slag. Je hebt dus nog een half jaar om je te acclimatiseren. Nederlands te leren. En natuurlijk lief te zijn voor Lisa. Veel succes.

En ja: de naam van de club hou ik nog even geheim. Geniet eerst nog maar even van Haarlem en proef de sfeer daar. Kerstmis is daar altijd erg gezellig.

Nou. We bellen.

Roman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.