De vreemde wereldreiziger: part 56

Die ochtend was hij vroeg wakker. En met recht. Hij schaamde zich niet voor zijn zenuwen. Het was niet niets: zijn leven ging nu weer beginnen. Zelfs Lisa was een beetje zenuwachtig voor hem.

Ze besloten naar het strand te gaan. In Zandvoort. Eventjes uitwaaien. Ondanks dat het winter was, was het lekker. Fris. Zout. Guur. Het waaide vandaag niet zo heel hard. En dat was opmerkelijk. Normaal stond er toch altijd een stevig briesje langs het stuk strand.

Ze liepen het strand af. Richting de viskar. Lisa had hem geleerd hoe lekker een lekkerbekje wel niet was. Die remouladesaus was geniaal. Zo had Alex de eerste keer uitgeschreeuwd.

Ook dit keer was het een lekker visje.

“Zeg Alex”, begon Lisa voorzichtig. “Wat wordt het nou vanavond? Heb je enig idee? Ik zag je aantekeningen liggen, maar werd er niets wijzer uit. Vertrouw je Roman wel? Heeft hij echt het beste met je voor? Of ziet hij je als een marketingmachine en lig je eruit als je het team niet aan de praat kreeg.”

Alex antwoordde niet gelijk. Hij wachtte eventjes. Dacht na. Tot irritatie van Lisa. Ze zei het niet hardop. Maar hij zag het in haar ogen. De blondine had zich daar vaker aan geërgerd. Hij moest zeggen wat hij dacht. Het ‘eruit gooien’.

“Weet je”, begon Alex. “Ik heb geen idee. Het komt wel goed. Het loopt zoals het loopt. Ik heb jou. Daar gaat het om. Wat er verder gebeurt, zie ik wel. Vanavond komt Roman eten. Daarna gaan we voetbal kijken. Zo zie ik het. Lijkt het me niets, dan doe ik het niet. Dat weet hij zelf ook wel.”

Lisa knikte. Zwijgend, maar samen, aten ze het gebakken schubbige vriendje op. Het ging een spannende avond worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.