De vreemde wereldreiziger: part 57

En zo zaten Roman en Alex in de auto. Op weg naar de wedstrijd van Alex’ leven. Nou ja: zijn nieuwe leven dan. Roman reed de Mercedes SLK. Gewoon, omdat hij dat leuk vond, schatte Alex. Normaal had hij chauffeurs, maar in Nederland was dat niet zo nodig. Hier reden ze een stuk fatsoenlijker, had Alex al gemerkt In Rusland, en Moskou in het bijzonder, was het een drama. Eén wirwar van auto’s. Alle banen om te rijden, in te halen en te bellen. Het was een chaos.

Hier ging het makkelijk. Soepel. Smooth. Alex voelde dat. Zien deed hij namelijk niet. Roman had het grappig gevonden om hem een blinddoek op te doen. Dat kon wel, zo had de steenrijke Rus hem gezegd. Het ging maar om een klein stukje rijden. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat de miljardair zelf reed. Al had hij wel een auto achter zich rijden met drie kleerkasten erin. Niets aan het toeval overlaten. Zo had Roman altijd al geleefd.

Na een half uurtje mocht Alex zijn blinddoek afdoen. Ze reden door het poort bij het stadion. Ze hadden een beste parkeerplek: vlak naast de hoofdingang. Zulke dingen regelde de Rus wel. En met recht natuurlijk: hij was van plan veel geld in deze club te steken.

Roman en hij stapte uit. Ze liepen naar de ingang. Geschaduwd door de drie gorilla’s. Roman groette de suppoost, die meteen doorhad met wie hij te maken had. In het Engels heette hij hen welkom en wees ze de weg naar boven. Onnodig: een andere suppoost kwam meteen naar ze toe. Hij stelde zich voor: Michael. De man, van een jaar of 25, ging ze voor. Naar de eretribune. Het spel kon beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.