De vreemde wereldreiziger: part 58

Daar zaten ze dan. Met zijn drieën. Roman, hoofdsteward Michael en Alex zelf. In een half verpauperd stadion. De tribunes waren leeg. Het was dat ze niet in het wilde westen waren, anders had Alex ieder moment zo’n waaiende hooibaal verwacht. Zo’n bol verdroogt gras in combinatie met stof.

In plaats daarvan, was het zacht gaan regenen. Miezeren. Het maakte het stadion nog troostelozer dan het was. Vervallen tribunes. Geen enkele link met de thuisspelende club. Alex kon geen hint ontdekken.

Een harde kern was er ook niet. Wat heet: er was bijna niemand. Honderd man, dat zou nog een ruime schatting zijn. En dat was raar: kwam er gewoon geen hond? Zou de wedstrijd pas over een uur of wat beginnen? Alex wist het niet. En besloot het maar te vragen.

“Zeg Alex….”, maar zijn vraag kon hij niet afmaken. Onder pompende housebeats kwamen het arbitrale kwartet en de tweeëntwintig spelers het veld op. Het ene team in het wit. Het andere in het paars. Michael stond op. Klapte voor de spelers. Het klonk hol. Alex kon een zucht net onderdrukken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.