De vreemde wereldreiziger: part 67

Ze noemde hem namelijk nooit Ales. Een verbastering van zijn eigenlijke voornaam Alessandro, al noemde iedereen hem tegenwoordig Alex. Meestal noemde zij hem ook zo: Alex. Of Lex. Of een van de koosnaampjes. Maar nooit. Nee nooit Ales.

“Wat is er? Wat moet je kwijt?”, begon Alex met lichte huivering in zijn stem. Wat was dit? Had ze een ander? Wilde ze hier weg? Had hij iets verkeerds gedaan? Was ze kwaad? Kostte het trainer zijn zoveel van zijn tijd, dat ze zich achtergesteld voelde? Ze zouden vanavond toch wat leuks gaan doen. Naar de film of zo. Wat was dit in vredesnaam?

“Weet je nog dat we hadden afgesproken elke maand wat leuks te doen. Vooral omdat jij het nu zo druk hebt. Steeds vaker op de club bezig bent. En ik je was gaan missen?” Alex knikte. Dat was waar. “Nou, vanavond is zo’n dag. Maar de meiden vroegen of ik mee de stad in ging. En ik heb ze al lang niet gezien. Dus ik dacht.. misschien..”

Alex begon te lachen. Slaakte een inwendige zucht. “Haha, ga maar hoor lieverd. Dat van ons kan morgen ook nog wel. Ga maar lekker uit met je vriendinnen.”

Lisa glimlachte. “Gelukkig. Ik dacht dat je er erg mee zou zitten.” Alex: “Leuk is wat anders. Maar ik begrijp het wel.” Hij stond op en liep naar het koffiezetapparaat. Terwijl hij een nieuw kopje koffie zette, bedacht hij een plan voor vanavond. Wat zou hij eens gaan doen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.