De vreemde wereldreiziger: part 90

Moe reed Alex naar huis. Het liep nog niet echt bij Telstar. Tuurlijk, na een wedstrijd of acht in het nieuwe seizoen stonden ze keurig op een twaalfde plek, maar het kon beter. Zijn ploeg moest voor periodetitels strijden. En niet voor een plek in de middenmoot.

Dit was het seizoen van de waarheid voor Alex. Hij moest laten zien dat hij een goede getalenteerde manager was. Hij moest laten zien dat hij nog altijd kon wat hij vroeger ook kon. Hij moest laten zien dat hij Telstar terug naar de top kon brengen. En wel dit jaar. Met deze selectie. Waar hij net Cidinho, een aanvallende middenvelder uit de Barcelona-jeugd, en Marcel Meeuwis aan had toegevoegd.

Het zou wel weer gaan lopen. Dat wist hij zeker. Maar daar moest zijn ploeg hard voor trainen. En dat hadden ze dus ook gedaan vandaag. Twee keer zelfs. Zijn ploeg had steeds niet de kracht, waardoor hij ze het kopje van Bloemendaal op liep lopen. Nou ja.. noem het maar gerust rennen. Een paar keer.

En nu, na een lange tactische bespreking was hij thuis. Lisa zou wat eten voor hem in de magnetron hebben gezet. Dat hadden ze afgesproken. Zijn toekomstige vrouw, dat wist hij zeker, was namelijk naar een vriendin gegaan. Ze zou zo wel thuis komen, het was immers al een uur of tien.

Hij parkeerde de auto in een van de smalle Haarlemse straatjes. Stapte uit. Knipte met de afstandbediening zijn wagen op slot.

Er rende een jongeman weg. Hard. Keek een paar keer om naar Alex. Die zag dat. Maar gaf er weinig aandacht aan. Hij wilde naar binnen. Was moe. Smachte naar zijn eten. En even languit liggen op de bank.

Hij reikte naar zijn jaszak. Zocht naar zijn sleutelbos. Vond hem. Stak zijn sleutel in het slot. Draaide hem op. Duwde tegen de deur.

KABOEM.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.