De vreemde wereldreiziger: part 91

Langzaam deed Alex zijn ogen open. Het felle licht prikte in zijn ogen. Zijn linkerarm jeukte. Zijn rechterhand trok hij op. Bracht hem over zijn lichaam. Moeilijk. Alles leek pijn te doen. Al krabbend kwam hij wat tegen. Het voelde raar. Stak uit zijn arm. Wat was dit?

Alex schoot omhoog. Snel. Te snel. Zijn lichaam schreeuwde het uit van de pijn. Hij zakte weer in elkaar. Er ging een alarm af. Fel. Hard. Toeters en bellen.

Maar nog altijd waren de ogen van de Italiaan niet gewend aan het felle licht. Hij vloekte. Liet zich weer zakken. In bed. Knipperde zijn oogleden. Probeerde te wennen aan het licht. Het lukte. Langzaam. Steeds een beetje meer.

De schimmen veranderden langzamerhand in heldere beelden. Uit zijn arm stak een lange doorzichtige slang. Die zat gekoppeld aan een groot apparaat, die links naast het hoofdeind van zijn bed stond. Op het apparaat: een scherm. Met allerlei bliepjes, grafiekjes en lijntjes.

Alex had geen idee waar hij was. Of hoe hij er gekomen was. Maar daar zou hij snel achterkomen. Zijn zaaltje lag blijkbaar aan een lange gang. En sinds het alarm hoorde hij rennende mensen. Ze waren op weg. Naar hem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.