De vreemde wereldreiziger: part 97

Stap voor stap. Voet voor voet. Alex klom rustig de berg op. Hij was blij met het asfalt. Hij kon gemakkelijk naar boven. Geen rotsjes. Geen moeilijke sprongetjes. Geen hindernissen. Het was een geleidelijke weg naar boven. Het deed hem denken aan zijn tijd bij Telstar. Daar liepen de resultaten ook glooiend omhoog. Zo hoog dat het bestuur een uitshirt wilde die dat uitstraalde. Een bolletjestrui, zoals in de Ronde van Frankrijk. Wit met rode stippen. Alex had bedankt. Het leek hem niets.

Zelf klom hij nu in zijn lichtblauwe blouse naar boven. Het was precies goed. Het werd niet kouder, wat je wel zou verwachten. Richting de sneeuw, maar de temperatuur bleef gelijk. Alex vond het best. Hitte of kou maakte de tocht er natuurlijk niet veel beter op. Eerder slechter.

Toch: hij begon honger te krijgen. Zijn appels waren op. En langs de weg waren alleen rotsen te zien. Hoe ver hij ook keek. Hierna zou de berg iets aflopen. Er zou een dalletje komen. Alex zette de laatste paar passen. Legde zijn handen op zijn knieën. Pufte eventjes uit en rechtte zijn rug.

Op de kleine heuvel keek hij naar beneden. Zijn hart maakte een sprongetje. Hij zag rook in de verte. Een klein pluimpje. Geen brand, maar eerder een open haard of zoiets. Leven? Het zou zomaar kunnen. Energie vulde zijn lichaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.