De vreemde wereldreiziger: part 98

Zo hard als zijn benen zijn lichaam konden dragen, rende Alex de berg af. Over de kiezels, over het gras, over het grind. Rennen. Niets meer. En vooral niets minder. Steeds harder. Op weg naar het huisje. Naar het leven. Naar een teken. Mensen. Hij hoopte het zo erg. Gewoon iemand. Die dagen in het bos deden hem geen goed. Hij was een mensen-man. Geen eenzame kluizenaar.

Toen hij het huisje naderde versloomde hij zijn pas. Hij begon te twijfelen. Welke gek zou er in vredesnaam wonen. Hier. In een hutje op de hei. Zonder buren. Zonder stad. Zonder vrienden. Diegene zou nooit kunnen waarderen dat hij zo maar langskwam. Een nietszeggende Italiaan, die de weg kwijt was. Waar ging het eigenlijk over?

Met lood in zijn schoenen liep Alex naar de deur. Hij besloot toch maar te kloppen. Hij haalde een keer diep adem. En sloeg op de deur. Drie keer. Bij de laatste keer schoot de deur langzaam open. Hij zat niet op slot..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.