De vreemde wereldreiziger: part 99

Langzaam, piepend en krakend ging de deur open. Het was donker in huis, maar het licht van de openhaard en een straal vanuit de deuropening verlichtten de ruimte. Er stond weinig in de kamer. Links stond een rond tafeltje, met twee rieten stoelen. Rechts stond een klein keukentje. Zwart en grauw. In het midden stond een bed. Tegen de achterwand. Er lag iemand. Dat was duidelijk te zien.

‘Hallo?’, probeerde Alex. Hij kreeg geen gehoor. ‘Sorry maar ik’, het lichaam leek niet te reageren. Zou het slapen? Daar kwam hij maar op één manier achter. Langzaam liep hij naar binnen. Liet de deur open, zodat de ruimte verlicht bleef.

Er lag een man op het bed. Op zijn zij. Met zijn rug naar Alex toe. Alex boog over het lichaam. En schrok. De man was Roman. Zijn Roman. De steenrijke Rus. En dat was nog niet alles. Hij zat onder het bloed. Van top tot teen.

Alex bedacht zich geen moment en draaide het lichaam om. Het lijf was koud. En stijf. Duidelijk: Roman leefde niet meer. Er zat een gat op de plek waar vroeger een hart zat. Nu was het er rood. Donker rood. Bijna zwart.

Tranen welden op.

BOEM.

De deur sloeg dicht. Alex schrok. Draaide zich om. Maar zag niets meer. Alhoewel: er leek een schim te staan. Voor de deur. Het vuur in de open haard was te klein om een goed beeld te geven.

KLIK.

Het slot werd omgedraaid. Nu wist Alex het zeker. Er stond iemand. Maar wie?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.