Draadjesvlees

Met haar rimpelige hand wrijft ze over de deur van de koelcel. Hij is beslagen van haar adem. De oude vrouw staat er al een tijdje. Ik zag haar al staan toen ik de winkel binnenkwam.

In plaats van eerst vlees uit te kiezen, besloot ik eerst op zoek te gaan naar groente. Maar nu ik inmiddels met rode kool in mijn hand sta, moet ik toch echt vlees voor erbij hebben. De vrouw staat nog steeds te wrijven. De ruit is nog steeds mat. Het is blijkbaar een heel lastige keuze.

’Sorry mevrouw, mag ik er even bij?’ Ik wurm mij tussen haar winkelwagentje, die midden in het pad staat, en de koelcellen. Met een grote glimlach schuift ze aan de kant. ’Maar natuurlijk jongen, ik ben nog even aan het kijken. Ze hebben hier zoveel verschillende dingen’. Ik doe de deur open, maakt een keuze, pak vlees en bedank haar voor het opzij stappen. ’Wat heb jij gekozen jongen?’ Ze buigt zich naar mijn pakje. ’Ah draadjesvlees, dat ziet er lekker uit. En wat zit er veel in het pak, daar kan ik wel een paar dagen van eten’ ’En het is nog in de bonus ook’, antwoord ik haar met een knipoog. De glimlach van het oude besje wordt nog groter. ’Ik eet deze week ook draadjesvlees.’ Ik geef haar mijn pakje vlees en vis er nog een uit de koelcel.

’Eet smakelijk, jongen.’ ’Eet smakelijk oma’, zeg ik tegen haar terwijl ze richting de kassa schuifelt.

Deze column verscheen eerder in de Alkmaarsche Courant van 17 oktober 2014.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.