#dtd: Weg bandjes, weg ego

Daar stonden we dan. Met zijn vijven. Piet, Alexander, Mark, Richard en ik. De vijf laatste strijders. Bart en Pytrik hadden al een smoes verzonnen, de een kreeg bezoek van een bomendokter, de ander had de hele nacht op het toilet gezeten, om niet te hoeven. Maar wij gingen wel. Een regenachtige tocht van 105 kilometer, door Amsterdam, de Zaanstreek en de gemeente Waterland: de Dam tot Dam Classic.

damtotdam

Voor mij persoonlijk liep het uit op een klein drama. Mijn aanloop was zorgwekkend te noemen. Drie dagen voor de tocht reed ik nog op mijn dode gemakje 90 kilometer weg, maar de dag daarna was ik snip verkouden. Zelfs zo erg dat het af en toe zwart voor mijn ogen werd. Werd het dat niet, dan zag ik alsnog weinig door het snot dat mijn oogbal aanviel. Nee, een goede voorbereiding was het niet.

Toch was daar op de zondag weinig van te merken. Ik fietste lekker en soepel, had niet eens door dat we al een uur op de teller hadden staan, toen ik lek reed. Het zou niet de laatste keer zijn die dag. In totaal stond ik vier keer in de berm met een zachte achterband. En zodra ik verwisseld danwel geplakt had, was het steeds zaak zo snel mogelijk mijn teamgenoten te achterhalen. Op die momenten merkte ik dat mijn benen de druk aankonden. Met gemiddelden van rond de 37 in het uur raasde ik in een pelotonnetje over het asfalt.

Inderdaad: tot ik opnieuw lek reed. Een aardige inwoner van Middelie besloot mij met de auto naar Edam te rijden. Maar nadat ik daar een nieuw bandje, geleend van Richard, om mijn achterste velg had gezet, ging het weer mis. Na tien minuten stond ik weer langs de kant. Dat was de vierde en laatste keer. Met een zachte band ben ik naar Monnickendam gereden. En daar heb ik verkleumd staan wachten op mijn vader.

In trilde als een rietje. Mijn armen waren blauw en mijn voeten waren geel. Griep, kou en het constant lekrijden, het was te veel. Ik had er geen zin meer in. Het kon mij even gestolen worden. Met spijt in mijn lijf, wilde eigenlijk doorrijden, reden we terug naar Hoofddorp.

En zo sneuvelden op één zondagochtend drie binnenbandjes, een buitenband en mijn ego. Hopen dat het snel september 2012 is. Revanche, staat er met grote letters in mijn agenda.

De tocht:

3 reacties

  1. Pingback: De mythe van @pietbakker | Mascini.net

  2. Pingback: De kracht van een wit koersshirt | Mascini.net

  3. Pingback: Draai de persen: Kranten hebben toekomst! | Mascini.net

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.