Een jaar geleden: de klim naar Alpe d’Huez

Kippenvel. Kwam het door de spanning? Door de vermoeidheid? Of zou misschien de mist op deze duizelingwekkende hoogte mijn huid doen bollen? Trap voor trap rijd ik door. Langzaam maar zeker kom ik steeds hoger. Bocht voor bocht. Met een snelheid rond de 10 kilometer per uur rollen mijn bandjes over het asfalt. Ik voel mij net een slak, maar sneller lukt echt niet. Mijn benen ontploffen.

leander klimt

Daarnaast beukt mijn hart onder mijn borstkast. Regelmatig, gelukkig. Merk ik op wanneer ik het eventjes bij hou. Snel, maar goed. Het zuurstof, tenminste: wat ik nog over heb na 8 kilometer klimmen, pompt door mijn aderen. Ik denk aan de top en aan de afgelopen maanden. Hier heb ik een jaar voor getraind. Voor geleefd zelfs.

Ik schiet het bochtje om. Nummer 21. De laatste. Twee Belgen naderen mij snel naar achter. ‘Haak even in zijn wiel’, hoor ik de een tegen de ander zeggen. ‘Die gast heeft hier vaker geklommen.’ Het laatste beetje motivatie. Ik schakel een tandje hoger en hark naar boven, zo Alpe d’Huez binnen. Mijn vader staat met zijn camera. Ik hoor hem klikken. Mijn zusje staat te zwaaien. Mijn moeder roept dat ik er bijna ben.

Dat is zo. Ik verhoog mijn snelheid en rijd door. Onder het viaductje door, richting de professionele finish, zoals ze dat noemen. Op het laatste stuk valsplat zet ik nog even aan. Dan kom ik over de finish. Kapot.

Een jaar geleden fietste ik Alpe d’Huez op. Nog altijd denk ik iedere dag aan mijn rit. Maar trots ben ik er nog altijd niet op. Binnen een uur moet lukken. Volgend jaar. Tijd om te trainen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.