Einde van het Livestrongbandje

Het gebeurde in een oogwenk. Ik trok een shirt aan en ineens valt er iets geels op de grond. Het was het Livestrongbandje dat al twee jaar om mijn pols zit.

Niet overleefd. Dit bandje.

Niet overleefd. Dit bandje.

Het bandje heeft best veel meegemaakt. Ik heb ermee gezwommen, heb het om gehad in het ziekenhuis en gaat door wind en weer mee op de fiets. Zelfs de verbouwing, en daarmee het vlijmscherpe gereedschap en puin, heeft het gele ding overleefd. Een paar weken geleden kreeg het konijn het bandje echter in beeld. En het kleine sneetje dat ontstond nadat hij zijn voortanden in het bandje zette, is uiteindelijk uitgegroeid tot het einde.

Ik kreeg altijd veel vragen over het ding om mijn pols. Helemaal sinds de bekentenis van Lance Armstrong, ondanks dat de stichting en de wielrenner tegenwoordig helemaal los van elkaar staan. En ik moet eerlijk bekennen: Armstrong heeft er wel voor gezorgd dat ik het bandje ben gaan dragen. Zijn sportprestatie blijft ontzettend knap, ondanks alles wat hij geflikt heeft. Daarnaast: het bandje is een nagedachtenis aan iedereen die om mij heen is overleden aan de ziekte. Ook is het een steun aan iedereen die er nu nog tegen vecht.

Gelukkig had ik een reservebandje. Wanneer je mij ziet, zul je dus gewoon het gele bandje om mijn rechter pols zien zitten. En vragen? Ach, die zijn meer dan welkom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.