Goede doelen

Na drie keer kijken, weet je het eigenlijk al. Die verrassingsbezoekjes van Winston Gerstanovich van de Postcode Loterij zijn zwaar in scène gezet. Het valt al op als de voordeur open gaat. De bewoners zijn bijna nooit alleen. De hele familie zit op de bank en valt de winnaars na afloop gelukzalig in de armen. Dat is niet het enige opvallende.

Winston vraagt voordat hij het bedrag op de cheque schrijft altijd even waarom mensen meespelen. ’Om de vele goede doelen te steunen’, wordt er vaak opgedreund. Een slap excuus. Natuurlijk: alle beetjes helpen, maar van ieder lot wordt maar een paar euro verdeeld onder de goede doelen.

(vanaf 2.56 min.)

Maar ook een logisch excuus: Liefdadigheid klinkt een stuk socialer dan meespelen voor de jackpot. Of dat je eigenlijk niet wil meedoen, maar het wel doet om te voorkomen dat je bij een straatprijs de enige niet-miljonair bent. We gunnen het een ander heus wel, maar het is toch zuur als de buren feest vieren met een nieuwe Audi, terwijl jij op zoek moet naar een tweedehands Daihatsu. Meespelen voor het geld is verdedigbaar.

Geef dat dan ook gewoon toe.

Laten we daarom het volgende afspreken: wanneer je zegt dat je meespeelt voor de goede doelen, moet je meteen het gewonnen bedrag afstaan. Kijken wie er dan nog zo ’sociaal’ is.

Deze column verscheen eerder in de Alkmaarsche Courant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.