Haas

Een harde vloek. Een snelle trap op de rem. Maar terwijl ik dat doe, weet ik eigenlijk al dat het te laat is. Midden op de N205 staat een haas.



Een prachtig dier. Lichtbruin, grote poten en een alerte kop. Een klap volgt, maar in mijn achteruitkijkspiegel zie ik dat ik niet over hem heen ben gereden. Via mijn voorbumper stuitert hij in de berm. Even overweeg ik te stoppen, maar het is een drukke spits en de auto’s zaten net al bijna achterin. Ik neem de eerstvolgende afslag en stap uit.

Op mijn witte bolide is geen spatje bloed te zien. In het licht van de straatlantaarn kan ik zelfs geen afdruk van het arme dier ontdekken. Ik bel de dierenbescherming. Terwijl de telefoniste mijn gegevens noteert, troost ik mij met de gedachte dat mijn konijnen thuis ook wel eens van de bank vallen. Ze hebben daar niets van. Sterker nog: een paar tellen later liggen ze gewoon weer op de leuning te slapen. Een man van de dierenambulance komt aan de lijn. Hij gaat kijken.

Even later komt het verlossende woord. De man heeft het dier niet kunnen vinden. Dat komt veel vaker voor, zo verzekert hij mij. ‘Hazen zijn sterke beesten, die kunnen tegen een stootje.’ Ik slaak een zucht van verlichting. Ik hoop dat het dier zijn weg daadwerkelijk heeft kunnen vervolgen en niet door iemand uit de berm is gehaald.

Kerst staat immers voor de deur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.