Legitimeren

Mijn baard laat ik staan. Vooral uit luiigheid. Ik heb een hekel aan scheren. Gisterochtend ontkwam ik – door een lege accu van mijn trimmer, terwijl ik al op de helft was – echter niet aan het mes. Met een bloot gezicht moest ik de supermarkt in. En dat zorgde meteen voor problemen.

Met een kar vol boodschappen kom ik bij de kassa. De caissière groet mij vriendelijk en begint snel te scannen. Ondanks dat mijn winkelwagen vol ligt met ‘boodschappen van volwassenen’ – zoals allesreiniger, toiletpapier en vuilniszakken – blijft ze toch even hangen bij de fles wijn. Ze kijkt mij aan, en vraag dan: ‘Mag ik weten hoe oud je bent?’. Ik antwoord haar dat ik 28 ben, en dus de puberleeftijd ruim gepasseerd ben.

Met grote ogen kijkt ze mij aan: ‘Wat? Echt waar? Mag ik dat controleren’. ‘Van mij wel’, mompel ik, terwijl ik mijn rijbewijs uit mijn portemonnee peuter. Ze pakt het pasje aan en begint te lezen. Haar hoofd kleurt steeds roder. ‘Oh ehm, nou het is goed’, zegt ze voordat ze mij laat afrekenen. ‘Ik had je gewoon niet zo oud geschat’. Ik zeg haar dat het geen probleem is en doe mijn spullen in de tas. Als ik weg wil lopen, krijg ik nog één verzoekje: ‘Zou je het misschien niet op Twitter willen zetten?’.

Nee hoor, is goed.

Deze column verscheen eerder in het Noordhollands Dagblad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.