Lek

Zaterdagochtend. Zeven uur. Ik schiet een bochtje op. Voel mijn voorwiel wegslippen. Huh? What the? Glad? Het heeft niet eens gevroren vannacht. Hoe kan dat? Ik werp een blik naar beneden. Verdomme. Band lek. Alweer.

De avond daarvoor heb ik nog staan kloten met mijn bandje. Dat verrekte ding was lek. Als een mandje. Dus besloot ik er een nieuw binnenbandje om te doen. En dat was een klus. Zo in het donker. Nog even snel. Maar met een doel: ik wilde zaterdagochtend fietsen. Nog even snel, voor het klussen.

Verder dan het bochtje kwam ik dus niet. In totaal een kilometer op acht. Niet uitgaan, vroeg opstaan, het was voor niets geweest. Er zat niets anders op dan naar huis te lopen.

Een lekke band. Het overkomt mij nog te vaak. Zeven keer in een jaar nu al. Mijn velg is glad. Ik rij alleen op geasfalteerde wegen. Hoe het steeds komt, geen idee. Maar ik heb maatregelen genomen. Tien bandjes pronken nu in de schuur. Klaar om erop gezet te worden.

Lek rijden hoort er blijkbaar bij. Ik moet het mezelf maar zo makkelijk mogelijk maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.