Oranje vlaggetjes

Het is stil op straat. Doodstil. En dat vind ik raar. Echt waar. Normaal gesproken hadden de oranje vlaggetjes gewapperd in de wind. In de zomermaanden sliep je pas lekker wanneer je slingers hoorde woeien. Maar nu hangt er nog helemaal niets. Er is geen enkel teken dat het EK op het punt staat te beginnen. Het lijkt wel of een ieder het vergeten is. Alsof de koorts nog moet beginnen.

vlaggetjes

‘Het is zeker zo rustig omdat er een voetbalwedstrijd bezig is?’, zo probeert de sportinstructrice haar lege leszaal uit te leggen. ‘Nee’, vertellen we haar uit. Het is gewoon echt zo rustig op de sportschool. Niemand is nog bezig met het naderende kampioenschap. De lege formulieren voor de EK-poule liggen nog op de balie. Iedereen sport nog in het zwart, blauw of gifgroen. Twee jaar geleden was alles oranje. Nu is dat heel anders.

Bij mij is dat niet heel ander. Ook bij mij zit het EK nog niet in het bloed. Tot een paar weken geleden wist ik niet eens wanneer het Nederlands Elftal moest voetballen. Het grootste voorbeeld daarvan is wel dat ik op vakantie ben wanneer ‘onze jongens’ tegen Portugal voetballen. En ook de kwartfinale van Oranje, mits ze die halen natuurlijk, moet ik vanuit een kroeg in de Ardennen gaan volgen.

Twee jaar geleden was het eerste dat ik na het WK deed, die vlaggetjes van de gevel trekken. Ze hadden er lang gehangen. Bijna vier weken. Maar nu was het tijd om ze te verwijderen. Oranje had verloren, het feest was over. De televisie kon uit, maar ik ging pas naar bed wanneer alle oranje prullaria in de kliko was verdwenen. Nu lijkt dat bij voorbaat al zo te zijn. De straten zijn, EK-technisch gezien, nog vrij leeg. Af en toe een verdwaalde slinger. Meer zie ik nog niet.

Het lijkt erop alsof wij Nederlanders iets té zelfverzekerd zijn. Niemand maakt zich nog druk om het naderende kampioenschap. Vlaggetjes? Wat een onzin. Dat hebben wij helemaal niet nodig. Als nummer twee van het afgelopen WK haalt Oranje wel eventjes in de finale. En volgens het overgrote deel van de Hollanders verslaan we daar die Spanjolen als ultieme wraak.

Mocht het zover komen, dan schieten de festiviteiten als paddenstoelen uit de grond. De vlag gaat uit, er wordt gefeest. De koorts bereikt 40 graden en opeens vindt burgemeester Eberhart het een super plan om onze voetbalhelden te huldigen op het Museumplein. Niets is te gek. Iedereen is dronken van geluk.

Mocht het niet lukken, dan gaat de televisie uit en ga ik naar bed. Dat er geen vlaggetjes door de tuin hangen, is dan alleen een voordeel. In stilte rouwen, dat gaat toch het best.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.