Een PR op de Grachtenloop

De voorbereiding was dramatisch te noemen. Dus ging ik voor de wedstrijd uit van een tijd minuten boven mijn PR. Het liep allemaal heel anders.

De Grachtenloop in Haarlem is altijd een van mijn favoriete loopjes. Het is erg gezellig langs de kant en het is erg leuk om te rennen door een stad waar je geregeld komt. Dat de organisatie soms steekjes laat vallen, en dat het ontzettend haasten is om na werk aan de gracht te komen, neem ik dan ook altijd maar voor lief. Zo ook deze vrijdag.

De voorbereiding op deze loop is niet goed. De Grachtenloop valt ieder jaar samen met tennistoernooi IdB Open, waar ik ook aan mee doe. En dus sta ik in de nacht van donderdag op vrijdag nog op de tennisbaan voor mijn tweede wedstrijd van die dag. Een late wedstrijd, tot half twee. Omdat ik de volgende ochtend ook nog eens ochtenddienst heb (wat een planning he?) slaap ik maar vier uur.

En dus sta ik met wat spierpijn aan de start van de loop. Samen met collega Milo en zijn loopmaatje Gijs. Omdat Milo niet in een sneller startvak mag, is het even wat gedoe, maar uiteindelijk zijn wij er klaar voor. En kunnen we van start.

De eerste vijf kilometers zijn afzien. Niet zo zeer omdat het warm is of omdat ik het parcours niet ken, maar omdat het zo ongelooflijk druk is. Het lijkt wel of heel Haarlem meerent. Na ongeveer 1 kilometer gaan we vanaf het Spaarne de binnenstad in. De steegjes werken als een soort trechter. En dus is het lopen en inhouden, lopen en inhouden. Iedereen wil er zo snel mogelijk door, maar de ruimte aan de rechterkant wordt amper gebruikt. Wanneer ik met een gemiddelde snelheid van 4.30 min/km over de finish kom voor het tweede rondje (je loopt namelijk twee keer hetzelfde rondje van 5 kilometer), is het deelnemersveld gelukkig wat uitgedund. En de ruimte doet mij goed.

Voor mij loopt een man met een gemiddelde snelheid van 4.20 min/km en een snelle rekensom leert mij dat wanneer ik hem zo lang mogelijk kan volgen, ik zomaar in de buurt van mijn PR van 45.04 minuten kan komen. Ik klamp mij vast als een volleerde Cadel Evans en loop tot 8 minuten op zijn hielen. Dan versnelt hij en moet ik lossen.

De laatste twee kilometers zijn afzien. Eigenlijk heb ik geen idee wat er gebeurt. Ik zie zelfs mijn vriendin en ouders langs de kant niet staan. Blik op oneindig en rennen maar.

Met nog 500 meter te gaan kijk ik op mijn horloge. Even denk ik dat ik net te kort kom om mijn PR te verbeteren, maar dan zie ik dat ik al over de 10 kilometer heb gelopen. Het parcours blijkt namelijk 10,28 kilometer te zijn. Ik versnel nog even en kom uitgeput over de finish.

Als ik mijn sporthorloge met mijn telefoon heb gesynchroniseerd, zie ik het: een nieuwe PR. 44.50 minuten. 15 seconden sneller. Met een voorbereiding van niets. Wow.

Na de finish met Milo. Ook hij liep een PR!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.