Regenritje

Zondagochtend. Het regent pijpenstelen. De wind beukt tegen mijn dakkapel. De wekker gaat. Het is 8.00 uur. Tijd om op te staan. Weer of geen weer: het is tijd om te trainen. Hersteltraining welteverstaan. Mijn rug is nog altijd zwak. Maar even de beentjes rondpeddelen kan geen kwaad. Sterker nog: het helpt het herstel. Maakt de spieren los en het lichaam sterker.

En die regen.. ach. Een mens smelt niet toch? Het vriest niet, dus de kou valt ook wel mee. Van hard fietsen, word je vanzelf warm. Dat hou ik mezelf maar voor. Want zo werkt het toch?

De wind is een stuk vervelender. Gevaarlijk zelfs. Met een fiets van een kilo of zeven, is zijwind lastig. De de vlagen beuken en rammen op het frame. Willen mijn Giant koste wat kost onder mijn lichaam vandaan drukken.

Toch hou ik er wel van: het doldrieste weer. Het is rustiger op de weg. Het keert je meer naar binnen. Niet nadenken. Gewoon trappen. De strijd tussen de natuur en je lichaam. Het verstand op nul.

Elke dag een regenritje? Waar moet ik tekenen?

De route:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.