Ricco: opnieuw een held minder

Als wielerliefhebber geniet je natuurlijk van de sport. Net als bij voetbal heb je een team dat je supportert. Maar een ieder heeft ook zijn eigen favoriet. Renners die, ondanks dat ze bij verschillende teams rijden, toch je aandacht trekken. Waar je van op het punt van je stoel gaat zitten. Die je volgt, aanmoedigt, waarvan je hoopt dat ze winnen, wanneer je team haar dag even niet heeft. Mijn helden zijn Franco Pellizotti, Lance Armstrong, Fabio Cancellara en Riccardo Ricco. Nou ja zijn.. het lijstje wordt steeds korter.

Pellizotti
Franco Pellizotti maakte in de Giro d’Italia en de Ronde van Frankrijk in 2009 indruk op mij. De Italiaan, rijdende voor de Liquigas-ploeg, liet zien een uitstekende klimmer te zijn. Hij koppelde deze kwaliteit aan een niet aflatende strijdlust. Zijn aanvallende gedrag leverde hem in Frankrijk het rode rugnummer op. In de Giro eindigde hij dat jaar als derde. Een prachtige prestatie voor een renner die niet de kopman van de ploeg was. In mei van 2010 werden er afwijkende bloedwaardes gevonden bij de Italiaan. Hij mocht niet uitkomen in de grote rondes van dat jaar. Mijn goede gevoel bij de berggeit brokkelde hiermee af. Ondanks dat hij in oktober vrijgesproken werd.

Armstrong en Cancellara
Over de twee volgende helden hoef ik het eigenlijk niet te hebben. Lance Armstrong en Fabio Cancellara zijn legendarisch voor de wielersport. Armstrong won, na kanker te hebben overwonnen, maarliefst zeven keer de Tour. Daarnaast vernieuwde hij het wielrennen, door veel aandacht te schenken aan de houding op de fiets, de verschillende materialen en de manier van trainen. Cancellara is een fenomeen. Tijdrijden kan hij als de beste. Maar ook in eendagsklassiekers is hij vaak de allerbeste. Zijn grootste kracht is de zittende versnelling. Kenmerkend zijn zijn bovenbenen. Gigantisch.

Ricco
Mijn vierde held moet ik altijd verdedigen. Riccardo Ricco heeft een dramatische naam in de sport. Niet alleen om zijn dopinggebruik in de Tour de France, maar vooral om zijn gedrag. Ricco is namelijk onuitstaanbaar arrogant. Niets of niemand boeit hem. Het enige dat hij wil is winnen. En dat spreekt mij aan. Zijn karakter boeit me. Er gaat een verhaal dat Ricco tegen Alberto Contador, die toen in het geel reed, gezegd zou hebben dat hij een mietje was. Om daarna keihard weg te sprinten en de etappe te winnen. Een grote bek hebben en dat waarmaken. Daar hou ik van.

Vandaar dat ik het ook zo jammer vind dat Ricco nu zijn hand heeft verspeeld. De Italiaan spoot bedorven bloed in zijn aderen en werd ziek. Heel erg ziek. Hij moest met spoed in het ziekenhuis worden opgenomen. Daar bekende hij. Om zijn leven te redden.

Zijn wielercarrière kan hij nu wel vergeten. Zijn contract bij Vacansoleil zal worden verscheurd. Niemand wil hem meer hebben. Ricco blijkt niet geleerd te hebben van zijn eerdere schorsing. Hij is een recidivist. Maakt de sport ten schande.

Gesink
Met het wegvallen van Ricco blijven er voor mij nog maar twee helden over. Lance Armstrong en Fabio Cancellara. Het is te hopen dat deze twee ‘clean’ blijven. Dat niet uitkomt dat ze gebruikt hebben. Daarnaast is het tijd voor een nieuwe held.

Dit jaar zet ik mijn pijlers op Robert Gesink. Wanneer hij op eigen kracht de Tour de France wint ben ik uitzinnig. Een nieuwe held zal worden geboren. Een nuchtere Nederlander die doet wat hij moet doen. Geen praatjes, maar hard fietsen en sterk klimmen. Wanneer Gesink daadwerkelijk weet winnen, kan ik Ricco vergeten.

Was het maar juli..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.